WOLNOŚĆ

      TWÓRCZOŚĆ

      TRADYCJA

Hasło Stanicy Wolności to wolność, twórczość i tradycja. Dlaczego jednak wzięliśmy na swój sztandar konkretnie te trzy, a nie inne wartości?

W swoim światopoglądzie wychodzimy z pozycji kulturalistycznych, widząc podstawowy cel człowieka w twórczości wpisanej w wieczny rozwój Wszechświata. Droga do realizacji ludzkiego posłannictwa leży w oddolnie i horyzontalnie zorganizowanym społeczeństwie, ponieważ tylko taki model jest w stanie zapewnić każdej jednostce swobodę urzeczywistniania jej twórczych popędów. Tradycja zaś to dorobek naszych przodków i przodkiń, skarbnica kultury i nośnik tworzycielskich cnót, kształtująca świadomość kolejnych pokoleń. Chcąc jednak pogłębić rozumienie tych trzech pojęć, pochylmy się szczegółowo nad każdym z nich z osobna.

WOLNOŚĆ

Sprzeciw wobec każdej władzy i umiłowanie wolności to cechy, które często postrzega się jako część słowiańskiego charakteru. W tym kontekście nie może ujść naszej uwadze fakt, że w czołówce klasyków myśli wolnościowej znajdujemy postaci właśnie o słowiańskim pochodzeniu – mowa tutaj oczywiście o Bakuninie i Kropotkinie. Jak jednak powinniśmy rozumieć to pojęcie?

Rozumienie wolności w ujęciu kulturalistycznym kreśli Stachniuk następująco: „Wolność jest odczuciem, że postępowanie wysnute z ogólnych norm światopoglądowo-moralnych nie napotyka oporów środowiska społecznego”. Innymi słowy, jest to uwarunkowany społecznie stan, w którym jednostka ma swobodę twórczego realizowania swojej woli – nieprzypadkowo zresztą wola i wolność opierają się na tym samym rdzeniu językowym.

W myśl wolnościowej rozwinięto rozumienie tego pojęcia, wskazując na istotne cechy wolności oraz analizując drogi do jej osiągnięcia oraz stojące na nich przeszkody. Wolność pozwala najpełniej realizować się ludzkiej naturze, pozwalając na wyzwolenie się żywiołowego entuzjazmu. Zagrożeniem jest dla niej każda władza, każda nierówność społeczna, każda hierarchia: dlatego celem jest ich ograniczenie na tyle, na ile tylko jest to możliwe.

TWÓRCZOŚĆ

„Świat jest wolą. Dąży ona do coraz bardziej złożonych i wyższych form” – z tych dwóch zdań wynika fundamentalny opis otaczającej nas rzeczywistości. Wola jest prawem, któremu podlega cały Wszechświat i wszystkie byty – w tym także i człowiek. Wśród istot biologicznych człowiek wyróżnia się bowiem zdolnością do świadomego posługiwania się swoją wolą w twórczy sposób, czym staje się bliski bogom i boginiom, choć z drugiej strony wciąż krępują go ograniczenia biologicznej natury.

Twórczość wynikająca z woli jest więc najwyższą, uniwersalną powinnością człowieka, wokół której zorientowane będzie społeczeństwo, do którego dążymy. Poprzez twórczość każda osoba jest w stanie realizować w świecie swoją prawdziwą istotę, jest w stanie odciskać swój ślad w rzeczywistości, w wyniku czego powstaje kultura – suma twórczych dokonań, zbiorowe dzieło ludów.

Zagrożeniem dla twórczości są idee wspakultury, czyli przeciwieństwa kultury: personalizm, wszechmiłość, moralizm, spirytualizm, nihilizm oraz hedonizm. Wszystkie z nich przejawiają się w różnych obszarach społeczeństwa, w którym żyjemy. Dla skutecznego przeciwstawienia się im konieczne jest kształtowanie postawy jednostek świadomych zarówno swojego twórczego powołania, jak i potrafiących dostrzec pierwiastki wspakultury przy jednoczesnym zrozumieniu ich negatywnych konsekwencji.

TRADYCJA

W tradycji widzimy źródło inspiracji i punkt wyjścia dla dalszej twórczości – stanowi ona fundament kultury. To w niej manifestuje się duch naszych przodków, którzy kształtowali świat przed nami. Wreszcie w tradycji odnajdujemy pierwiastek wolności – odwieczne dążenie słowiańskich ludów do rozkucia kajdan władzy, wyrażające się w zawołaniu „za wolność naszą i waszą”.

Za najważniejszą część tradycji uznajemy rodzimą wiarę, ponieważ to właśnie wiara kształtuje od postaw ducha każdego i każdej z nas, rzutując na naszą postawę wobec rzeczywistości. Wierzymy w słowiańskich Bogów i Boginie – nie mgliste archetypy czy metafory, ale świadome, osobowe byty – wierzymy w wieczny krąg życia i śmierci, w cykliczność czasu, w trójdzielność ludzkiej duszy, jak i kosmosu.

Każdy lud pod wpływem swojej historii oraz specyfiki zajmowanego terytorium wykształca unikalny zestaw cech, charakteryzujących tworzoną przezeń kulturę – to właśnie tradycja. Uznajemy za istotne utrzymanie zarówno naszej, słowiańskiej tradycji, jak i tradycji innych ludów, bowiem zróżnicowanie kulturowe ludzkości jest świadectwem jej ciągłego rozwoju i duchowego bogactwa. Z tego względu względu sprzeciwiamy się wszelkim zjawiskom niosącym zagrożenie dla kultur etnicznych.