\documentclass[DIV=12,%
               BCOR=0mm,%
               headinclude=false,%
               footinclude=false,open=any,%
               fontsize=10pt,%
               oneside,%
               paper=210mm:11in]%
               {scrbook}



\usepackage[noautomatic]{imakeidx}



\usepackage{microtype}
\usepackage{graphicx}
\usepackage{alltt}
\usepackage{verbatim}
\usepackage[shortlabels]{enumitem}
\usepackage{tabularx}
\usepackage[normalem]{ulem}
\def\hsout{\bgroup \ULdepth=-.55ex \ULset}
% https://tex.stackexchange.com/questions/22410/strikethrough-in-section-title
% Unclear if \protect \hsout is needed. Doesn't looks so
\DeclareRobustCommand{\sout}[1]{\texorpdfstring{\hsout{#1}}{#1}}
\usepackage{wrapfig}

% avoid breakage on multiple <br><br> and avoid the next [] to be eaten
\newcommand*{\forcelinebreak}{\strut\\*{}}

\newcommand*{\hairline}{%
  \bigskip%
  \noindent \hrulefill%
  \bigskip%
}

% reverse indentation for biblio and play

\newenvironment*{amusebiblio}{
  \leftskip=\parindent
  \parindent=-\parindent
  \smallskip
  \indent
}{\smallskip}

\newenvironment*{amuseplay}{
  \leftskip=\parindent
  \parindent=-\parindent
  \smallskip
  \indent
}{\smallskip}

\newcommand*{\Slash}{\slash\hspace{0pt}}


% http://tex.stackexchange.com/questions/3033/forcing-linebreaks-in-url
\PassOptionsToPackage{hyphens}{url}\usepackage[hyperfootnotes=false,hidelinks,breaklinks=true]{hyperref}
\usepackage{bookmark}

\usepackage{fontspec}
\usepackage{polyglossia}
\setmainlanguage{polish}
\setmainfont{cmunrm.ttf}[Script=Latin,%
 Ligatures=TeX,%
 Path=/usr/share/fonts/truetype/cmu/,%
 BoldFont=cmunbx.ttf,%
 BoldItalicFont=cmunbi.ttf,%
 ItalicFont=cmunti.ttf]
\setmonofont{cmuntt.ttf}[Script=Latin,%
 Ligatures=TeX,%
 Scale=MatchLowercase,%
 Path=/usr/share/fonts/truetype/cmu/,%
 BoldFont=cmuntb.ttf,%
 BoldItalicFont=cmuntx.ttf,%
 ItalicFont=cmunit.ttf]
\setsansfont{cmunss.ttf}[Script=Latin,%
 Ligatures=TeX,%
 Scale=MatchLowercase,%
 Path=/usr/share/fonts/truetype/cmu/,%
 BoldFont=cmunsx.ttf,%
 BoldItalicFont=cmunso.ttf,%
 ItalicFont=cmunsi.ttf]
\newfontfamily\polishfont{cmunrm.ttf}[Script=Latin,%
 Ligatures=TeX,%
 Path=/usr/share/fonts/truetype/cmu/,%
 BoldFont=cmunbx.ttf,%
 BoldItalicFont=cmunbi.ttf,%
 ItalicFont=cmunti.ttf]



\renewcommand*{\partpagestyle}{empty}


% global style

\pagestyle{plain}




\usepackage{indentfirst}

% remove the numbering
\setcounter{secnumdepth}{-2}

% remove labels from the captions
\renewcommand*{\captionformat}{}
\renewcommand*{\figureformat}{}
\renewcommand*{\tableformat}{}
\KOMAoption{captions}{belowfigure,nooneline}
\addtokomafont{caption}{\centering}







\deffootnote[3em]{0em}{4em}{\textsuperscript{\thefootnotemark}~}


\addtokomafont{disposition}{\rmfamily}
\addtokomafont{descriptionlabel}{\rmfamily}


\frenchspacing
% avoid vertical glue
\raggedbottom

% this will generate overfull boxes, so we need to set a tolerance
% \pretolerance=1000
% pretolerance is what is accepted for a paragraph without
% hyphenation, so it makes sense to be strict here and let the user
% accept tweak the tolerance instead.
\tolerance=200
% Additional tolerance for bad paragraphs only
\setlength{\emergencystretch}{30pt}

% (try to) forbid widows/orphans
\clubpenalty=10000
\widowpenalty=10000





% given that we said footinclude=false, this should be safe
\setlength{\footskip}{2\baselineskip}

\title{15w08}
\date{}
\author{15w08, Różni}
\subtitle{Komunikaty, instrukcje, artykuły}




% https://groups.google.com/d/topic/comp.text.tex/6fYmcVMbSbQ/discussion
\hypersetup{%
pdfencoding=auto,
pdftitle={15w08},%
pdfauthor={15w08; Różni},%
pdfsubject={Komunikaty, instrukcje, artykuły},%
pdfkeywords={insurekcja; polskie bojówki; sytuacjonistyczne; poradniki; syndykalizm; sztuka}%
}


\begin{document}






  \begin{titlepage}


  \strut\vskip 2em
  \begin{center}

  {\usekomafont{title}{\huge 15w08\par}}%
  \vskip 1em
  
  {\usekomafont{subtitle}{Komunikaty, instrukcje, artykuły\par}}%
  
  \vskip 2em
  
  {\usekomafont{author}{15w08, Różni\par}}%
  
  \vskip 1.5em



   
   \vfill



  
    \strut\par
  


  \end{center}


     \end{titlepage}
     
     \cleardoublepage



\tableofcontents
% start a new right-handed page

\cleardoublepage



\chapter{Stop. Dziękujemy.}


Stop. Dziękujemy.
\forcelinebreak 
Naprawdę nie mamy już cierpliwości aby dalej czekać i biernie patrzeć na to, co się z nami dzieje.
\forcelinebreak 
Wasza przemoc ekonomiczna każdego dnia poniża miliony ludzi. Wasz kapitał codziennie krzyczy, że nie jesteśmy wystarczająco efektywni w produkcji waszego PKB. Gwałcicie nas swoimi kampaniami reklamowymi.
\forcelinebreak 
Wasza przemoc policyjna każdego dnia trzyma w żelaznych ryzach każdą osobę, która odważy się na krytykę waszego świata.
\forcelinebreak 
Wasze programy reform niczego nie zmieniają. Wszystko to, to tylko pudrowanie starego.
\forcelinebreak 
Wasze granty i projekty utrzymują status quo.
\forcelinebreak 
Wasze kampanie społeczne niczego nie załatwiają.
\forcelinebreak 
Niczego nie zmieniacie.
\forcelinebreak 
Wszystko pozostaje takie, jakie było.
\forcelinebreak 
Codziennie odczuwamy skutki waszej przemocy.
Wystarczy. Spierdalajcie.

\part{Komunikaty}

\chapter{15W08 wita neoBANK w Warszawie!}


\begin{figure}[htbp!]
\centering
\includegraphics[keepaspectratio=true,height=\textheight,width=0.60\textwidth]{r-1-rozni-15w08-29.jpg}
\end{figure}


Z wściekłością witamy pierwszy oddział neoBANKu (dawniej- Wielkopolski Bank Spółdzielczy) w Warszawie. NeoBANK ma swoją centralę w Poznaniu, w którym to nazywany jest neoGANGIEM.
\forcelinebreak 
neoBANK, poprzez swoje spółki-córki finansuje i aktywnie wspiera Fabrykę Mieszkań, firmę zajmującą się „czyszczeniem”, prywatyzowanych kamienic z lokatorów, czyli zastraszaniem i brutalnym usuwaniem. NeoBank jest bezpośrednio powiązany z dramatem mieszkańców kamienicy przy ul. Stolarskiej w Poznaniu. To dzięki finansowemu wsparciu neoBANKu mogą w Poznaniu działać takie świnie jak Piotr Śruba z ‘Fabryki Mieszkań’.


\noindent 
Dlatego też, witamy neoBANK w Warszawie krótkim: WYPIERDALAĆ!

\chapter{Przestańcie nas gwałcić.}


\begin{figure}[htbp!]
\centering
\includegraphics[keepaspectratio=true,height=\textheight,width=0.60\textwidth]{r-1-rozni-15w08-3.jpg}
\end{figure}


\begin{figure}[htbp!]
\centering
\includegraphics[keepaspectratio=true,height=\textheight,width=0.60\textwidth]{r-1-rozni-15w08-4.jpg}
\end{figure}


 Gwałcicie nas zbiorowo każdego dnia, każąc nam oglądać wasze seksistowskie reklamy. Każdego dnia przypominacie nam jak niewiele znaczy kobiece ciało, jak łatwo można je poniżyć, uprzedmiotowić, pozbawić kontroli. Kobieta jako narzędzie. Ciało na haczyku.


Co trzecia kobieta doświadcza w swoim życiu przemocy seksualnej (\href{http://www.who.int/gender/violence/who\_multicountry\_study/summary\_report/summary\_report\_English2.pdf}{www.who.int}). Co piąta zostanie w ciągu swojego życia zgwałcona (\href{http://www.bbc.co.uk/news/world-us-canada-16192494}{www.bbc.co.uk}). Każecie nam o tym myśleć każdego dnia. Jeśli któraś miała kiedyś nieproszonego chuja w swoim tyłku, przez Was będzie go czuć każdego dnia. Niewygodnie chodzi się po mieście stale czując w dupie niechcianego chuja, serio.


Wy nie tylko przypominacie nam o gwałcie. Wasza seksistowska, patriarchalna, banalizująca przemoc seksualną kultura wizualna wspiera kulturę gwałtu. Nie wierzycie? Poczytajcie wyniki badań \href{http://www.uky.edu/\%7Eaubel2/eng104/paranoia/pdf/jacobsen.pdf}{www.uky.edu}. To wy gwałcicie.


Za gwałt należy się kara.

\chapter{Ekskluzywny salon z odzieżą zniszczony.}


\begin{figure}[htbp!]
\centering
\includegraphics[keepaspectratio=true,height=\textheight,width=0.60\textwidth]{r-1-rozni-15w08-5.jpg}
\end{figure}


\begin{figure}[htbp!]
\centering
\includegraphics[keepaspectratio=true,height=\textheight,width=0.60\textwidth]{r-1-rozni-15w08-6.jpg}
\end{figure}


Nudziecie nas. Nudzą nas wasze gry i zabawy, wzajemne umizgi, bale i aukcje charytatywne. Wydaje wam się, że żyjecie pełnią wolności, a zachowujecie sie jak nędzni dworzanie na zamku ubogiego króla. Plotki, uśmiechy, uprzejmości, obgadywanie, pseudo-afery i niby-konflitky o okruchy. Od lat bez zmian, choć czasem uda się podmienić bohaterów telenoweli.
\forcelinebreak 
A kumulacja kapitału trwa.
\forcelinebreak 
Nuda.

\chapter{IV}


\begin{figure}[htbp!]
\centering
\includegraphics[keepaspectratio=true,height=\textheight,width=0.60\textwidth]{r-1-rozni-15w08-7.jpg}
\end{figure}


\begin{figure}[htbp!]
\centering
\includegraphics[keepaspectratio=true,height=\textheight,width=0.60\textwidth]{r-1-rozni-15w08-10.jpg}
\end{figure}


Hossa czy bessa, banki mają się super.
\forcelinebreak 
Fundusze Walutowe gromadzą kapitał.
\forcelinebreak 
Pomnażają zysk.
\forcelinebreak 
A gdy okaże się, że narozrabiają, ogłaszają Kryzys.
\forcelinebreak 
Jednak nigdy, za nic nie ponoszą odpowiedzialności. Kryzys to tylko pretekst do mocniejszego dokręcenia śruby, ewentualnie roszady stanowisk na szczycie. Pełni arogancji nie oglądają się na protesty. Zależnie od nastrojów, społeczne postawy nazywają roszczeniowymi i wykluczają z debaty albo organizują spotkania i dyksusje, które nic nie wnoszą.
\forcelinebreak 
Kapitalizm konsumuje każdą próbę oporu.
\forcelinebreak 
Tak wygląda obecna demokracja.
\forcelinebreak 
Nie jesteśmy oburzone.
\forcelinebreak 
Jesteśmy wkurwione.

\chapter{Zniszczona witryna w centrum Warszawy}


\begin{figure}[htbp!]
\centering
\includegraphics[keepaspectratio=true,height=\textheight,width=0.60\textwidth]{r-1-rozni-15w08-9.jpg}
\end{figure}


\begin{figure}[htbp!]
\centering
\includegraphics[keepaspectratio=true,height=\textheight,width=0.60\textwidth]{r-1-rozni-15w08-8.jpg}
\end{figure}


Showbiznes i agencje PR.
\forcelinebreak 
Marketing i reklama.
\forcelinebreak 
Account i Art Director.
\forcelinebreak 
A w tym wszystkim dziennikarze: czwarta władza podporządkowana wskaźnikom zysku. Pseudo-życie pod dyktando opłacalności.
\forcelinebreak 
Serwisy informacyjne, które przestały informować.
Dwuzdaniowe pierdo-niusy.
\forcelinebreak 
Napuszeni dziennikarze komentujący wypowiedzi innych dziennikarzy. Perpetuum mobile.
\forcelinebreak 
Tak bardzo niewiarygodni, że nikt nie sprawdza waszych informacji.
\forcelinebreak 
Nawet wy sami.
\forcelinebreak 
Zwyczajna gra w pseudo-politykę i pseudo-rozrywkę. Handel wiadomościami.
\forcelinebreak 
Wygodny podział na dwa obozy, dwa światy.
\forcelinebreak 
Wzajemne szczucie podnosi stopę zysku.
\forcelinebreak 
A pomiędzy wami stażyści i freelancerzy z kajdanami kredytów i podsycaną przez was idiotyczną nadzieją na wybitne kariery i redaktorskie fotele.


\noindent 
Bezkrytyczni tchórze, uzależnieni od opinii bogatych.
\forcelinebreak 
Dość już tego — przegryźcie sobie grdyki!

\chapter{ Zniszczone witryny trzech banków w Warszawie}


\begin{figure}[htbp!]
\centering
\includegraphics[keepaspectratio=true,height=\textheight,width=0.60\textwidth]{r-1-rozni-15w08-11.jpg}
\end{figure}


\begin{figure}[htbp!]
\centering
\includegraphics[keepaspectratio=true,height=\textheight,width=0.60\textwidth]{r-1-rozni-15w08-12.jpg}
\end{figure}


\begin{figure}[htbp!]
\centering
\includegraphics[keepaspectratio=true,height=\textheight,width=0.60\textwidth]{r-1-rozni-15w08-13.jpg}
\end{figure}


Czy kliknąłeś już w brzuszek pajacyka?
\forcelinebreak 
Czy na stole pali się świeczka z Caritasu?
\forcelinebreak 
Buty i torebka makaronu dla bezdomnych
\forcelinebreak 
Maskotka dla dzieci z domu dziecka
\forcelinebreak 
Pusty talerz przy wigilijnym stole
\forcelinebreak 
Święto konsumpcji z mądrościami o konieczności refleksji
\forcelinebreak 
W cieple, przeżarci i pijani zapominacie
\forcelinebreak 
Jak banki, korporacje, kapitał
\forcelinebreak 
Odklejają was od reszty, od was samych.
\forcelinebreak 
Kredyt codziennie robi z Was bezkrytycznych niewolników
\forcelinebreak 
Cel na życie jasno wytyczony: spłata kolejnej raty
\forcelinebreak 
Nie czujecie jak korporacje drenują z was życie
\forcelinebreak 
Bo sami je tworzycie.
\forcelinebreak 
Koła się kręcą, wąż zjada swój ogon.

\chapter{Podpalenie bankomatu w centrum Warszawy}


\begin{figure}[htbp!]
\centering
\includegraphics[keepaspectratio=true,height=\textheight,width=0.60\textwidth]{r-1-rozni-15w08-14.jpg}
\end{figure}


Być rządzonym to być obserwowanym, nadzorowanym, szpiegowanym, kierowanym, nastawianym, podporządkowanym ustawom, indoktrynowanym, zmuszanym do wysłuchiwania kazań, kontrolowanym, szacowanym, ocenianym, cenzurowanym, poddawanym rozkazom ludzi, którzy nie mają ani prawa, ani wiedzy, ani cnót obywatelskich.
\forcelinebreak 
Być rządzonym oznacza przy każdej transakcji, przy każdym działaniu, przy każdym ruchu być odnotowanym, rejestrowanym, kontrolowanym, opodatkowanym, ostemplowanym, opatentowanym, licencjonowanym, autoryzowanym, aprobowanym, napominanym, krępowanym, reformowanym, strofowanym, aresztowanym.
\forcelinebreak 
Pod pretekstem dbałości o dobro ogółu jest się opodatkowanym, drenowanym, zmuszanym do płacenia okupu, eksploatowanym, monopolizowanym, poddawanym presji, uciskanym, oszukiwanym, okradanym; wreszcie przy najsłabszych oznakach oporu, przy pierwszych słowach skargi, represjonowanym, karanym, obrażanym, nękanym, śledzonym, poniżanym, bitym, rozbrajanym, duszonym, więzionym, rozstrzeliwanym, sądzonym, skazywanym, deportowanym, chłostanym, sprzedawanym, zdradzanym, i na koniec wyśmiewanym, wyszydzanym, znieważanym, okrywanym hańbą.
\forcelinebreak 
Taki jest rząd, taka jest jego sprawiedliwość, taka jest jego moralność.*


\noindent 
Przemoc to żyć za 1500 miesięcznie


\noindent 
*Idee generale sur la Revolution au XIX siecle, Paryż 1851, Pierre-Joseph Proudhon

\chapter{Inne}


\begin{figure}[htbp!]
\centering
\includegraphics[keepaspectratio=true,height=\textheight,width=0.60\textwidth]{r-1-rozni-15w08-23.jpg}
\end{figure}


\begin{figure}[htbp!]
\centering
\includegraphics[keepaspectratio=true,height=\textheight,width=0.60\textwidth]{r-1-rozni-15w08-22.jpg}
\end{figure}



\begin{center}

Billboardy. Arabski tekst to przepis na kotlet z grochu czyli ‘falafel’.
\forcelinebreak 
Wymiary 5 x 2.2 m. 2 sztuki. Powieszone zostały w Warszawie wiosną 2008 roku, naprzeciw ambasady francuskiej, oraz w pobliżu sejmu.


\end{center}


\begin{figure}[htbp!]
\centering
\includegraphics[keepaspectratio=true,height=\textheight,width=0.60\textwidth]{r-1-rozni-15w08-25.jpg}
\end{figure}


\begin{figure}[htbp!]
\centering
\includegraphics[keepaspectratio=true,height=\textheight,width=0.60\textwidth]{r-1-rozni-15w08-24.jpg}
\end{figure}



\begin{center}

Billbordy. Wymiary 5 x 2.2 m. 2 sztuki. Powieszone zostały w Warszawie jesienią 2008 roku na ul. Tamka, oraz na ul. Marszałkowskiej.


\end{center}

\part{Jak? (instrukcje)}

\chapter{Jak zaklejajać billbordy?}


\begin{figure}[htbp!]
\centering
\includegraphics[keepaspectratio=true,height=\textheight,width=0.60\textwidth]{r-1-rozni-15w08-15.jpg}
\end{figure}


Większość reklam: bilbordy, nielegalne ‘słupy ogłoszeniowe’, ekrany, lightboxy itd. można po prostu zaklejać kawałkami papieru. Dobrze przyklejone całkowicie zakłócają komercyjny przekaz. Do zaklejania doskonale nadają się stare plakaty które należy przyklejać frontem do reklamy. Klej wystarczy zrobić z mąki ziemniaczanej.
\forcelinebreak 
\textbf{Przepis na klej}: Zagotować 5L wody. W osobnym garnku rozpuścić 250gr mąki w 200ml zimnej wody. Wlać zimny roztwór mąki do gotującej się wody ciągle mieszając. Gotować około 5 minut często mieszając.

\chapter{Jak przecinać płachty reklamowe?}


\textbf{Hak.} Aby przeciąć jakąkolwiek wiszącą reklamę wystarczy zwykłe ostrze. Płachty reklamowe są zawsze bardzo napięte w związku z czym nie potrzeba do tego dużej siły. Problemem może być rozmiar takich reklam, dlatego prezentujemy tani i łatwy w wykonaniu przyrząd który umożliwia cięcie wielkich płacht reklamowych ciągnąc za sznurek, stojąc pod reklamą. Przyrząd wystarczywyciąć z kawałka blachy, naostrzyć pilnikiem do metalu (w miejscu zaznaczonym na czerwono) i przywiązać sznurek. Załączamy instrukcję wykonania oraz pogląd ogólny przyrządu. Tak przygotowany hak należy wbija się w baner w ten sposób, aby metalowe ‘stabilizatory’ były po zewnętrznej części baneru. Hak powinien mieć około 30 cm długości. Za pomocą tego narzędzia nie da się jednak przeciąć pionowych taśm, umieszczonych w niektórych płachtach. Taśmy te można łatwo przeciąć za pomocą zwykłego noża.


\begin{figure}[htbp!]
\centering
\includegraphics[keepaspectratio=true,height=0.85\textheight,width=0.60\textwidth]{r-1-rozni-15w08-18.jpg}
\caption[]{\noindent hak}
\end{figure}


\begin{figure}[htbp!]
\centering
\includegraphics[keepaspectratio=true,height=0.85\textheight,width=0.60\textwidth]{r-1-rozni-15w08-16.png}
\caption[]{\noindent instrukcja wykonania}
\end{figure}


\begin{figure}[htbp!]
\centering
\includegraphics[keepaspectratio=true,height=0.85\textheight,width=0.60\textwidth]{r-1-rozni-15w08-17.png}
\caption[]{\noindent pogląd przyrządu}
\end{figure}


\textbf{Technika cięcia.} Aby skutecznie usunąć baner wystarczy przeciąć go wzdłuż jego górnej, poziomej krawędzi oraz pionowo, blisko krawędzi bocznych. Płachty są ciężkie i szybko spadają, cięcia pionowe należy wykonywać w ostatniej kolejności. Jeżeli nie ma możliwości wykonania cięć wzdłuż obu pionowych krawędzi, można spróbować zrobić nacięcie na taką wysokość na jaką mamy możliwość. Poniższe rysunki ukazują schematycznie technikę przecinania banerów.
\forcelinebreak 
Przede wszystkim jednak, należy pamiętać o tym aby zachować uwagę i nikogo nie skrzywdzić spadającym banerem.


\begin{figure}[htbp!]
\centering
\includegraphics[keepaspectratio=true,height=0.85\textheight,width=0.60\textwidth]{r-1-rozni-15w08-19.jpg}
\caption[]{\noindent technika przecinania banerów}
\end{figure}

\chapter{Czym malować?}


Najtańsze farby akrylowe są łatwo zmywalne. Znacznie trudniejsze do usunięcia są bituminy czyli farby izolacyjne, lepkie. Bardzo ciężko jest je zmyć z plastiku, szkła czy metalu. Można je kupić w sklepach z farbami bądź w punktach z akcesoriami samochodowymi. Farby takie sprzedawane są również są w sprayu, co ułatwia ich zastosowanie. Godne polecenia są również farby na bazie asfaltu, które można kupić w sklepach budowlanych z materiałami izolacyjnymi.


\begin{figure}[htbp!]
\centering
\includegraphics[keepaspectratio=true,height=\textheight,width=0.60\textwidth]{r-1-rozni-15w08-20.jpg}
\end{figure}


Należy również zwrócić uwagę że każda reklama na przystanku oraz każdy bilbord, ma swój numer identyfikacyjny umożliwiający wymianę bądź konserwację nośnika. Dobrym pomysłem jest zamalowywanie takiego numeru zwykłą farbą w sprayu. Numery są zazwyczaj umieszczone w prawym górnym rogu nośnika.


\begin{figure}[htbp!]
\centering
\includegraphics[keepaspectratio=true,height=\textheight,width=0.60\textwidth]{r-1-rozni-15w08-21.jpg}
\end{figure}

\part{Artykuły}

\chapter{15w08 czyli: Grecki Ogień W Środku Polskiej Zimy, Anonim}



\begin{quote}


„Jeśli rzuci się jeden kamień, jest to czyn krymi-nalny. Jeśli zostanie rzuconych tysiąc kamieni, jest to akcja polityczna.”


Ulrike Meinhof



\end{quote}


Po  pierwsze  grupa  świetnie  dobrała  cel,  dzięki  czemu  jej  przekaz  przebił  się  przez  otępiający  zgiełk  masowych   środków   dezinformacji.   Wszystkie   pasożyty   medialne,  żyjące  z  nieustannej  reprodukcji  skandali  oraz  obscenicznego voueryzmu, rzuciły się na kolejna ekscytującą nowinkę,    pomiędzy    rozpiętym    rozporkiem    Majdana,    nadwagą Grycanki i problemami z orgazmem brytyjskiego księcia. Stało się tak, ponieważ ofiarą padł stylista ze świata mody,  postać  z  celebryckiego  świecznika.  Dało  to  grupie  możliwość zaprezentowania swoich poglądów.


Po  drugie,  duży  oddźwięk  w  mediach,  już  nie  tylko  plotkarskich, pokazuje nam, że istnieje w tym miejscu ogromna niezagospodarowana  luka  na  obszarze  społecznego  buntu.  W przeciwieństwie do innych krajów, gdzie przemoc stanowi integralną część opozycji antysystemowej, Polska jest pod tym  względem  pustynią.  Stąd  szeroka  reakcja  na  stosunkowo drobną akcję, jakich choćby w Niemczech mamy setki. W  krajach  takich  jak  Włochy,  Grecja  czy  Niemcy  zniszc-zenie  elewacji  banku  to  jedna  z  najłagodniejszych  postaci  anarchistycznego   ataku,   stanowiąca   zaledwie   wstęp   do   znacznie poważniejszych działań, takich jak podpalenia czy zamachy bombowe. Nikomu nie przychodzi tam do głowy, by dywagować nad wybitą szybą, ponieważ anarchiści swoimi ofensywnymi atakami, o wiele dalej przesunęli granicę dyskusji  i  metod  walki  (Od  lat  60-ych  znajduje  się  ona  w  punkcie  przejścia  od  przemocy  przeciwko  rzeczom  do  przemocy przeciw ludziom).


Ponieważ jednak w Polsce anarchizm (jak i opór społeczny w ogóle) miewa się nie najlepiej, ci, którzy cokolwiek robią, zasadniczo   ograniczają   się do obywatelskich form nacsku i  protestu,  pozostając  w  defensywie, nakazującej  im  wartościować  określone  działania  w  zupełnie  innej  skali,  niż tam, gdzie ruch jest liczniejszy i bojowy. Stąd pochlapa-nie  farbą  modnego  butiku  okazuje  się  w  oczach  mediów  czynem szalenie radykalnym. W końcu nie do tego przyzw-yczaili je nasi rodzimi anarchiści


Dla polskich anarchistów to również czyn leżący na pogran-iczu  nieśmiałej  sympatii  i  potępienia  (strategia  marketingowa  wielu  z  nich  nie  dopuszcza  takich  metod  w  obawie  przed  wizerunkową  stratą).  W  tych  warunkach,  dotych-czasowy  brak  głosów  krytyki  jest  znamienny.  Milczenie  w   sprawie   15w08,   jakie   wymownie   panuje   na   portalu   federacji  anarchistycznej  czy  „centrum  informacji  anarchistycznej”  należy  póki  co  traktować  jako  wyraz  cichej  przychylności.  Przynajmniej do czasu, aż niektórzy zaczną upominać  swoich  kolegów,  co  anarchistom  wolno,  a  czego  nie,  a  także  bronić  swojej  nieposzlakowanej  opinii  na  łamach Gazety Wyborczej.


Oprócz mediów, podobne zdziwienie wyrażają internetowe komentarze, gdzie oburzeni obywatele domagają się linczu na  „zdziczałych  zwierzętach”,  które  zniszczyły  zabytkową  kamienicę, bo „zazdroszczą komuś sukcesu” lub po prostu są  „kretynami”.  Nie  należy  się  dziwić,  Ci,  którzy  to  piszą,  żyją  w  świecie,  gdzie  nie  ma  innych  bodźców  poza  chęcią  odniesienia  sukcesu  i  zrobienia  sobie  dziecka,  a  jedyną  punktowaną  postawą  jest  posłuszeństwo  i  egoizm  („nie  wychylaj  się”).  To  głos  pokolenia  wychowanego  w  duchu  społecznego  kanibalizmu,  ustawionego  w  boksach  po  złote  laury  kariery  w  dużej  firmie.  To  głos  tych,  którzy  od  poniedziałku  do  piątku  poddają  się  ogłupiającej  machinie  pracy, a w wikend by nie zwariować, robią sobie narkotyczno-alkoholowy reset, żeby od poniedziałku na nowo móc pokornie wrócić do kieratu, gdzie ich plecy smaga niewid-zialny bat rynkowej wydajności i konkurencji


Kredyty na mieszkanie, raty za dobra materialne, pogoń za nieustannie  oddalającym  się  króliczkiem  obietnicy  materialnej  obfitości,  pragnienie  zdobycia  pozycji  w  społecznej  hierarchii,   wreszcie   lęk   przed   utrata   pracy   i   biedą,   są   sznurkami  za  które  pociąga  system,  animujący  losy  milionów   dobrowolnych   niewolników,   wierzących   że   dla   obecnego  świata  nie  ma  alternatywy.  Ludzie  ci  nie  znają  żadnego języka przy pomocy którego mogliby opowiedzieć i  zobaczyć  akcje  15w08  w  innej  perspektywie.  Szok,  jaki  wywołuje  w  nich  litr  farby  sprawia  jednak,  że  stykają  się  z  tym  językiem  po  raz  pierwszy  i  dociera  do  nich,  że  nie  wszystkim ten system się podoba.


W momencie gdy kapitalistyczna machina załamuje się pod wpływem globalnego kryzysu, a czas materialnej prosperity mas  dobiega  końca,    efekt  działanie  potężnej  leseferystycznej  tuby  propagandowej  („wolny  rynek  rozwiąże  wszystko  sam”)  jest  taki,  że  Polacy,  zwłaszcza  ci  młodzi,  potrafią  powtarzać  jedynie  mantrę  o  przedsiębiorcach  uciskanych  przez złego fiskusa i darmozjadach z pośredniaka.


Ci   leseferystyczni   egoiści   zajęci   głównie   administracją   własnych  karier,  zamknięci  w  niszach  prywatności,  gdzie  dla zabicia nudy, czas spędza się grając w gierki i oglądając kolejne wieloodcinkowe seriale, nie mają nic do powiedzenia  w  sprawie  marzeń  o  innym    świecie,  bo  wcale  ich  nie  posiadają.   Są   doskonale   przystosowanym   zwierzętami,   żyjącymi  w  zreifikowanym  porządku  społecznym.  Kiedy  już zaciągną kredyt, nawet nie pisną w obawie przed utratą pracy. Tyle pozostanie z ich wolności i tym właśnie będzie ona mierzona – grubością portfela


Ci  zaś,  którzy  pałają  świętym  oburzeniem  użalając  się  nad   zniszczoną   kamienicą   nie   potrafią   zobaczyć,   że   w  tym  społeczeństwie  przemoc  jest  wszechobecna.  Otac-za  nas  z  każdej  strony,  począwszy  od    zatłoczonych  miast,   gdzie   ludzie   zaharowują   się   od   rana   do   wieczora   żeby  związać  koniec  z  końcem  albo  utrzymać  swój  kosztowny  styl  życia  (zresztą  ci  pierwsi  pracują  na  luksus  tych  drugich).    Począwszy  od  wyścigu  szczurów,  prania  mózgu reklamą  i  religią,  przez  depresję  i  alienację,  przemoc  na  komisariatach  i  wychudzone  modelki,  po  wojskowe  okupacje  w  świecie  arabskim  i  demokrację  w  której  rządzą  międzynarodowe  rynki    finansowe,  globalni  spekulanci,  i korporacje.


Kultura  masowa  i  przemysł  rozrywkowy,  którego  lalkami  są  celebryckie  hologramy,  serwowane  masom  jako  narkotyk,  pozwalający  uciec  od  egzystencjalnej  nędzy  własnego  szarego   życia,   służą   wytwarzaniu   konkretnych   postaw,   zachowań,   mód,   wprzęgających   nas   w   sieć   fałszywych   pragnień,  eksploatujących  dla  zysku  nasze  marzenia  i  na-dzieja. Są formą przemocy gwałcącą nasze dusze


W istocie  jeśli  jest  w  tym  wszystkim  coś  skandalicznego  to  właśnie  te  pełne  zaślepienia  oburzenie  na  zniszczenie  elewacji.  Są  one  wiernopoddańczymi  deklaracjami  lojalności  wobec  systemu.  Akcje  takie  jak  15w08  są  więc  wymierzone również w świadomość mas, które myślą kategoriami narzuconymi przez swoich panów. 15w08 zwraca jednak uwagę na pewien bardzo konkretny efekt, którego idea od dawna jest obecna za granicą, a który przyświeca ich  działaniom.  Otóż,  obszary  miejskie  poddane  gentryfikacji,  tracą  swoją  wartość  rynkową,  gdy  wzrasta  tam  notowalność  zagrożeń  i  spada  poziom  bezpieczeństwa.  Bank czy luksusowy butik nie chcą wprowadzać się gdzieś, gdzie  z  góry  wiadomo,  że  ktoś  może  im  wybić  szybę,  zatkać  bankomat,  oblać  drzwi  farbą  czy  nawet  podpalić  samochód.   By   jednak   strategia   ta   nabrała   większego   znaczenia  –  przekonują  jej  zwolennicy  –  konieczne  jest  powielanie takich działań przez wiele grup i osób. Pozwala to uchronić miejsce przed komercjalizacją i wysiedleniem lokalnych mieszkańców.


I wreszcie   ostatnia   sprawa   na   którą   akcent   kładzie   wielu  anarchistów,  choć  nie  wiemy  czy  z  takim  twierdzeniem   zgodziliby   się   członkowie   15w08.   Zdaniem   wielu  –  zwłaszcza  anarchistów  praxis  –  akcje  nie  staje  się  wartościowa  wyłącznie  przez  to,  że  odniosła  jakiś  wymierny  skutek  (np.  straty  materialne  sklepu),  lecz  przez  sam  fakt,  że  miała  miejsce.  Jest  ona  skutkiem  samym  w  sobie  gdyż  oznacza  deklaracją  nieposłuszeństwa,  wyjście  poza  dopuszczalne  przez  system  normy  i  role,  krótkie  spięciem  zakłócające jego pracę. Czymś co zmienia, uczestniczących w  niej  ludzi.  Na  obszarze  zerwania  z  systemem  powstaje  autonomiczna przestrzeń, gdzie rodzą się wolne, braterskie związki,   pomiędzy   towarzyszami   połączonymi   wspólną   ideą i pragnieniem czynu. Anarchiści podkreślają, że scep-tycyzm  typu  „to  nie  dotrze  do  zwykłych  ludzi”  zupełnie  pomija  kwestię  tego,  że  my  też  jesteśmy  zwykłymi  ludźmi  i  sami  mamy  prawo  wybierać  jak  chcemy  się  buntować.  Właśnie  oto  coś  do  kogoś  “dotarło”  i  postanowił  się  temu  przeciwstawić, atakując butik Zienia.

\chapter{Taktyka szczura, taktyka bobra, [2*2=(A)]}


Atak  na  lokal  Zienia  jest  przykładem  taktyki  szczurzej  –  klasycznej  metody  walki  z  silniejszym  przeciwnikiem.   Gryzonie   wychodzą   z   podziemia,   powodują  szkody,  znikają.  Wiadomo  przy  tym,  że  dalej gdzieś są i że jeszcze coś zepsują


Pewien   weteran,   który   kiedyś   dymił   pod   flagami   z literką „A”, nakierował mnie na zoologiczne porównania.  To  ten  gość  powiedział  mi,  że  zwierzem  partyzanckim   jest   szczur.   Nieduży,   mobilny,   czujny   gryzoń to spec od drobnych niszczeń. Jeden zaszkodzi trochę, stado – bardziej. I cholernie trudno szkodnika wytępić. Nie, nie jest trudno. Nie da się! Możesz mieć międzykontynentalny   arsenał   nuklearno-rakietowy,   a szczurów się nie pozbędziesz.


Ogoniasty  koleżka  z  kanału  to  wzór  dla  tych,  któr-zy  mają  ochotę  na  zabawę  w  partyzantkę  miejską  –  sabotaż mały lub duży. Ochlapywanie farbą jest, rzecz jasna, tym małym. I git. Nie szkodzi. Nie tylko w łóżku i w walce na noże umiejętności bywają ważniejsze od wielkości, a mały sabotaż w wykonaniu 15w08 został właśnie  przeprowadzony  solidnie.  Szczury  napsuły,  znikły, wróciły do jakiejś dziury. Ludziska gapią się na szkody i biadolą, a złorzeczenia niosą się po okolicy. Myślę, że jeszcze przez jakiś czas będzie słychać echo narzekań  na  szkodniki.  Jednak  te  głosy  ucichną,  bo  taka  jest  kolej  rzeczy.  Tylko  o  Elvisie,  JFK  i  upadku  smoleńskim  można  trajkotać  bez  końca.  Zienia  witryny  ochlapanie  zostanie  więc  nieuchronnie  zapomniane.  I  git.  I  znów  nie  szkodzi.  Nie  ma  problemu,  bo 15w08 prawdopodobnie ochlapie coś innego. Szczury  przecież  wciąż  eksplorują  miasto,  chronicznie  dewastują. Taka jest ich natura. Taka jest ich taktyka.


Różne  są  gryzonie  w  przyrodzie,  rozmaicie  myśli  się  o  nich.  Duży,  pracowity,  wodoodporny  bóbr  nie  kojarzy się z psuciem. Tymczasem jest to dywersant nad dywersantami.  O  ile  szczur  może  narobić  zamieszania w swoim środowisku, o tyle bóbr przewraca je do góry nogami. Z łączki robi jezioro i otoczenie zostaje poddane  trwałej  transformacji.  Jeśli  nawet  ktoś  rozwali  bobrzą  tamę,  zalany  teren  nie  powróci  szybko  do stanu pierwotnego.


Towarzysze   wandale   z   15w08   opanowali   szczurzy   system  –  drobne  podgryzanie  systemu.  Dali  radę.  O  ile  mamy  już  polski  przykład  udanej  taktyki  szczura, o tyle nie widać krajowych „bobrów”. Są widoczne  próby  oddolnego  ustalania  charakteru  dzielnicy  czy  osiedla,  ale  –  nie  czarujmy  się  –  nie  są  to  efekty  działań  anarchistów.  Taktyka  bobra  –  wprowadza-nie  trwałych  zmian  w  lokalnym  otoczeniu  –  udaje  się  u  nas  głównie  chuliganom  (futbolowym  lub  innym). To właśnie przedstawiciele „drobnej bandytki” potrafią   regularnie   bazgrać   po   murach,   wystawić   stałe warty pod sklepem i na przystanku, nieustannie gnębić  donosicieli,  zorganizować  dostęp  do  nielegalnych  dóbr  i  system  ostrzegania  przed  policją.  Chuligani  umieją  to  wszystko  stworzyć,  a  potem  latami  dbać  o  „eksploatację  bieżącą”.  Zmiany  są  trwałe  i  zła  sława złych dzielnic nie przemija.


Ja   wiem,   że   liczba   kiboli   i   pospolitych   hultajów   przewyższa  o  rzędy  wielkości  liczbę  aktywnych  anarchistów.  Zdaję  sobie  sprawę  z  tego,  iż  nielicznym  wywrotowcom trudno jest zaznaczyć swoją obecność w  tej  czy  innej  dzielnicy.  Jednak  aktywiści  spod  litery  „A”  zrobiliby  głupio,  gdyby  całkowicie  zapomnieli  o  taktyce  bobra.  Jeżeli  nie  da  się  jej  stosować  na  całego,  to  może  istnieje  możliwość  zastosowania  w  pewnym  zakresie.  Nie  tylko  szczury  znają  się  na  gryzieniu. Bobry mają potężne siekacze.

\chapter{15w08 — Radykalne Formy Ekspresji, Walosz}



\begin{quote}


„Nie myli się ten, kto nic nie robi”


Mądrość ludowa



\end{quote}



\begin{quote}


„Ten, kto wiele mówi, często przeżywa niepowodzenie.”


Laozi



\end{quote}


Propagandowy sukces, jakim okazała się akcja grupy 15w08 mówi  nam  wiele  o  kondycji  polskiego  społeczeństwa  a w szczególności tej niewielkiej jego części, która chciałaby postrzegać  się,  jako  opozycję  wobec  panującego  systemu.  W  tekście  „15w08  czyli  grecki  ogień  w  środku  polskiej  zimy”, powiedziano już dosyć wyczerpująco o źródłach tego sukcesu.  Chodzi  zwłaszcza  o  dobór  celu  ataku.  Znamienne  jest to, że wśród pierwszych, którzy donieśli o dokonaniach grupy, były portale plotkarskie. Wychodzące poza spektrum panującej ideologii i zwrócone przeciw niej działanie, może zostać przekazane masowej świadomości tylko jako element popkulturowego cyrku, obok Nergala palącego Biblię i Kory przyłapanej  z  marihuaną.  To  bardzo  trafne  spostrzeżenie,  sądzę   jednak,   że   mój   poprzednik,   popełnił   błąd   nie   doprowadzając  owej  myśli  do  końca.  Zamiast  spróbować  wyprowadzić  z  niej  wnioski  na  temat  obiektywnej  natury  działania  grupy  oraz  obiektywnej  natury  ruchu,  który  owe  działania  zrodził,  zdefiniował  je  i  ocenił  jedynie  z  subiek-tywnego  punktu  widzenia,  to  znaczy  z  punktu  widzenia  samoświadomości ruchu anarchistycznego


Błąd  ten  polega  zwłaszcza  na  prostym  odwzorowaniu  dialektycznej  interpretacji  akcji  bezpośredniej  (przechodzenia  ilości  w  jakość),  przedstawionej  przez  Ulrike  Meinhof.  Jedna  rzucony  kamień  to  wybryk  chuligański,  tysiąc  kamieni to akcja polityczna. Wielość akcji tego typu miałaby zatem  prowadzić  do  wykreowania  form  oporu,  które  w  swej  masowości   zyskiwałyby   znaczenie   polityczne.   Dawałyby   odpór gentryfikacji przestrzeni wielkich miast, wywierałaby presję na koncerny i polityków ect. Polski anarchizm stałby się w ten sposób tak wspaniały i potężny jak ten w Grecji, czy na Zachodzie. W końcu przestano by przemilczać działania „ekstremistów” a wręcz przeciwnie, powszechnie ekscytow-ano by się nimi i solidaryzowano z tymi, których udałoby się schwytać. W końcu dyskutowano by wielość różnych taktyk, wypracowanych przez anarchistów. W końcu przeszlibyśmy do ofensywy


Tego typu diagnozy opierają się na złudzeniu, że anarchizm jest  w  tym  kraju  ruchem  politycznym  lub  przynajmniej  ma  perspektywy, aby stać się takowym. Złudzenie to rodzi dwie pozornie sprzeczne, lecz w istocie wzajemnie uzupełniające się  postawy.  Z  jednej  strony  mamy  syndykalistów,  którzy  chcieliby  stworzenia  ruchu  politycznego  o  tradycyjnej  formie,  co  ostatecznie  sprowadza  się  do  powielania  formy  socjaldemokracji  z  garstką  wolnościowych  frazesów  i  fan-tazji  o  tym,  jak  cudownie  byłoby  w  Hiszpanii,  gdyby  nie  Stalin.   Z   drugiej   entuzjastów   insurekcjonizmu,   według   których indywidualne akty sprzeciwu – gdyby tylko stały się wystarczająco powszechne – same w sobie zyskują znaczenie polityczne.  Miałyby  one  wtedy  moc  aktywnego  kreowania  rzeczywistości.  Tak  pierwsi,  jak  i  drudzy  mają  w  umysłach  bardzo  plastyczną  wizję  tego,  jak  ruch  powinien  wyglądać,  jednak  mgliste  i  niewyraźne  pojęcie  o  tym,  jak  wygląda  on  w rzeczywistości


Syndykaliści   żyją   w   swoim   schizofrenicznym   majaku,   w  którym  gdzieś  za  horyzontem  czai  się  proletariacka  rewolucja.  „Nawet  jeśli  my  tam  nie  dojdziemy,  prostujemy  ścieżki tym, którzy przyjdą po nas.” Niewiele różni ich pod tym   względem   or   trockistowskich   kółek   zainteresowań.   Chyba  tylko  tyle,  że  nie  wierzą,  że  cały  problem  polega  na  tym, że część robotników jeszcze nie przeczytała Lenina.


Jeśli chodzi o drugich, to nie bez powodu pisałem o nich jako o „entuzjastach”, przyjmują oni zazwyczaj postawę kibica. Ich reakcją na 15w08 były podniecone okrzyki, że „w końcu coś się dzieje!” Dziesięć takich newsów i zaczęliby wykrzykiwać, że „teraz się zacznie!” Zaś tym, co marzy im się najbardziej, są  zamieszki.  Wtedy  nie  tylko  ci  najbardziej  zdeklarowani  i  zdeterminowani,  ale  także  ostrożniejsi,  mogliby  poczuć  odurzającą   moc   „radykalnej”   transgresji,   przez   chwilę   poczuć  się  wolnym  od  społecznych  ograniczeń,  które  nie  pozwalają  dać  ujścia  swojej  frustracji,  przy  jednoczesnej  bezkarności. Do tego bowiem sprowadza się w tym przypadku dialektyczne przejście ilości w jakość. Wraz ze wzrostem ilości  jednostkowych  wykroczeń  niekoniecznie  wzrasta  siła  z  jaką  godzą  one  w  istniejący  porządek,  jednak  na  pewno  wzrasta szansa, że każde z osobna pozostanie bezkarne. Tym o co tu chodzi jest raczej karnawał, niż rewolucja


Ktoś w tym momencie spyta: skoro chodzi tylko o bezkarne danie ujście frustracji, to dlaczego ci wszyscy entuzjaści nie pójdą  bić  się  z  policją  na  Marszu  Niepodległości,  albo  nie  polowali  w  Warszawie  na  Rosjan  w  czasie  Euro?  I  będzie  to  zupełnie  trafne  pytanie.  Powiedziałem  wcześniej,  że  anarchizm w tym kraju (śmiem twierdzić, że także w każdym innym)  nie  jest  i  nigdy  nie  stanie  się  ruchem  politycznym.  Przez  ruch  polityczny  rozumiem  tu  natomiast  taki,  który  ma   zdolność   kształtowania   obiektywnej   rzeczywistości.   Nie znaczy to jednak, że jest on zupełnie bezpłodny, lub że –  jak  chcieliby  malkontenci  –  wcale  nie  istnieje.  Ruch  anarchistyczny  istnieje  jako  ruch  kontrkulturowy.  Nie  ma  on  żadnego wpływu na funkcjonowanie systemu a tym bardziej nie jest w jego mocy, aby ten system obalić, ale ma zdolność wpływania  na  subiektywną  świadomość  jego  uczestników.  Nawet jeśli często sprowadza się do znajomości kilku tekstów piosenek i kilku haseł, które skandujemy na demonstracjach, i  nawet  jeśli  tak  silne  jest  przekonanie,  że  wobec  systemu  można  działać  jedynie  reaktywnie,  to  jednak  w  morzu  intelektualnej i moralnej nędzy tego społeczeństwa, stanowi to pewien jasny punkt, który zwłaszcza młodym ludziom wskazuje,  że  świat,  w  którym  żyjemy,  jest  nie  możliwy  do  zaakceptowania,  dla  jakiegokolwiek  człowieka,  który  spróbuje  odnieść się do niego w świadomy sposób.


Ci,  którzy  chcieliby  widzieć  ruch  anarchistyczny  w  perspektywie politycznej, będą próbowali wtłoczyć akcję 15w08 w swój zaburzony obraz świata. Jedni zobaczą w nim szkod-nictwo,  które  niszczy  ich  grzeczny  wizerunek  i  zrazi  ludzi  do ich konstruktywnych działań, inni akt pochwałę rewolucyjnej przemocy, nie zważającej nawet na niewinną i czystą elewację,  równie  zabytkową  jak  tynk  na  moim  bloku.  Jedni  zapieją  z  zachwytu  nad  tym,  że  zostaje  przełamane  tabu,  którym  jest  w  środowisku  akcja  bezpośrednia,  inni  będą  narzekać,  że  oblanie  fasady  sklepu  farbą  nie  obali  systemu,  ani nawet nie spowoduje w nim najmniejszej zmiany. Pojawią się  jeszcze  tacy,  którzy  zaczną  dopatrywać  się  w  całej  akcji spisku, może akcji reklamowej, może policyjnej prowokacji –  jak  gdyby  siły  bezpieczeństwa  widziały  w  anarchistach  rzeczywiste zagrożenie


Wszystkie  te  analizy  wypływają,  jak  już  powiedziałem,  z błędnego rozpoznania tego, czym rzeczywiście jest w tym kraju anarchizm. Mówiłem już, że anarchizm istnieje przede wszystkim jako ruch kontrkulturowy. Związane z nim idee politycznie są eklektyczną mieszaniną różnych programów i  koncepcji  o  mniej  lub  bardziej  postępowym  charakterze,  które  często  nawzajem  się  wykluczają.  Ilu  znajdziemy  anarchistów,  tyle  znajdziemy  anarchizmów.  Taki  stan  jest  w zasadzie powszechnie akceptowany. Dlaczego miałby nie być?  Jesteśmy  przecież  za  wolnością.  Każdy  ma  wolność  myślenia  co  mu  się  podoba,  jeśli  tylko  przypadkiem  nie  próbuje narzucić swoich poglądów innym. Problem w tym, że  takie  rozumowanie  sprowadza  jakąkolwiek  dyskusje  do  poziomu: „moja racja jest mojsza niż twoja” a jedynym argumentem, który może być rozstrzygający, jest przyklejenie komuś  etykietki  autorytarysty  albo  awangardysty.  Ktokolwiek  twierdziłby,  że  ruch  polityczny  nie  może  istnieć  bez  przywództwa  i  bez  programu  na  taką  zasługuje.  Przez  to  właśnie  jedynymi  radykalnymi  działaniami,  na  które  stać  anarchistów, są radykalne formy ekspresji.


Radykalne działanie polityczne nie polega jednak na tym, że dajemy wyraz swojej indywidualności. Jako działanie pozytywne  polega  ono  na  tym,  że  narzucamy  pewien  porządek  istniejącej   rzeczywistości,   jako   działanie   negatywne   na   tym,  że  niszczymy  pewien  zastany  porządek.  Działając  reaktywnie  bronimy  określonego  elementu  już  istniejącej  rzeczywistości – takie działanie nigdy nie będzie radykalne.


Ekspresja     własnej     indywidualności,     jest     założeniem     pewnych  trendów  w  sztuce.  Taka  ekspresją  pozostawia  obiektywny  ślad  w  rzeczywistości,  jednak  bardziej  istotne  jest to, że pozostawia ona ślad w subiektywnej perspektywie tak odbiorcy, jak twórcy. I właśnie w ten sposób należałoby analizować  15w08.  Jest  to  radykalne  przedsięwzięcie  artystyczne.  Politykierom  będzie  wydawać  się,  że  takie  ujęcie  jest   deprecjonujące.   Ci,   którzy   zareagowali   na   15w08   niechętnie, mogą nawet je przyjąć – ot, ktoś zrobił prymitywistyczne graffiti i dopisał do niego głupawy tekst na blogu. Ci, którzy przyjęli 15w08, mogą być nim oburzeni – walka klasowa!  walka  klasowa!  Jednak  w  sytuacji,  gdy  głównym  zajęciem  tych,  którzy  chcą  nazywać  się  anarchistami  jest  organizowanie  koncertów  zespołów  muzycznych  itp.  i  gdy  to  właśnie  tego  typu  działania  angażują  najszersze  rzesze  ludzi  (Czy  to  przypadek,  że  demonstracja  w  obronie  warszawskiej Elby była w stanie zgromadzić nawet dwukrotnie więcej  osób  niż  antyfaszystowski  marsz  na  11  wrześnie?),  inicjatywa  15w08  jest  pewnym  krokiem  naprzód.  Nie  jest  krokiem rewolucyjnym, bo takim być nie może, ale okazała się  niewątpliwym  sukcesem.  Zwłaszcza  dlatego,  że  została  zauważona.   Podobne   przedsięwzięcia   podejmowane   są   dużo  częściej,  pozostają  jednak  przeważnie  niezauważone.  Twórcy potrzebują publiczności jak powietrza, więc należy się  cieszyć,  że  grupa  15w08  będzie  przez  jakiś  czas  miała  czym oddychać. Gratuluję i życzę dalszych sukcesów.


Nie  chciałbym,  aby  ostre  i  gorzkie  słowa,  które  pojawiały  się  powyżej  zostały  potraktowane  jedynie  jako  atak.  Jest  w  nich  również  element  samokrytyki.  Wolałbym,  aby  mój  głos   został   przyjęty   jako   głos   towarzysza   zwracającego   się  do  towarzyszy.  Postawy  i  złudzenia,  które  krytykuję,  są  bowiemczymś,  co  w  mniejszym  lub  większym  stopniu  jest także moim udziałem, lub było na jakimś etapie a (kto wie?) może jeszcze będzie w przyszłości. Niestety tworzymy ruch, który nie potrafi i w gruncie rzeczy nie chce niczego zmienić. Przestałem wierzyć, że będziemy w stanie zmienić sam   ruch.   W   tej   sytuacji,   możliwość   zrobienia   czegoś   pięknego w tym odrażającym świecie przynosi pewną ulgę. Nie  zbawimy  w  ten  sposób  świata,  ale  może  przynajmniej  nie będziemy wraz z nim skazani na potępienie.







% begin final page

\clearpage



% new page for the colophon

\thispagestyle{empty}

\begin{center}

Anarcho-Biblioteka



\smallskip
Dobry pieróg to wywrotowy pieróg



\bigskip
\includegraphics[width=0.25\textwidth]{logo-pl.pdf}
\bigskip

\end{center}

\strut

\vfill

\begin{center}


15w08, Różni

15w08

Komunikaty, instrukcje, artykuły




\bigskip


https:\Slash{}\Slash{}15w08.blogspot.com\Slash{}, https:\Slash{}\Slash{}grecjawogniu.info\Slash{}wp-content\Slash{}uploads\Slash{}2013\Slash{}10\Slash{}15w08.pdf
   

       

       

       

       

       
   



\bigskip
\textbf{pl.anarchistlibraries.net}


\end{center}

% end final page with colophon


\end{document}


% No format ID passed.



