Dziś o ustroju, który funkcjonuje w Rożawie. Demokratyczny konfederalizm to Ideologia zakorzeniona jest w demokracji uczestniczącej i autonomii na poziomie lokalnym, jak pisze Öcalan: "Im silniejsza partycypacja ma miejsce, tym bardziej skuteczny jest dany rodzaj demokracji. Podczas gdy państwo narodowe stoi w opozycji do demokracji, a nawet stanowi jej zaprzeczenie, demokratyczny konfederalizm formuje ciągły proces demokratyczny".

Demokratyczny konfederalizm stawia sobie za cel osiągnięcie "autonomii społeczeństwa", to znaczy społeczeństwa, które samo sobą zarządza poprzez małe zdecentralizowane jednostki samorządowe. Wszelkie instytucje organizują się i zarządzają sobą same. Państwo oraz granice w ideologii demokratycznego konfederalizmu zostają odrzucone, ponieważ samorządność społeczeństwa czyni naród oraz państwo zbędnymi.

Zwolennicy nie widzą możliwości wywołania trwałych zmian w wyniku rewolucyjnego obalenia państwa. Kwestie społeczne i kwestie związane z wolnością oraz sprawiedliwością muszą być raczej rozwiązane w procesie demokratyczno-konfederacyjnym. Jeśli państwo narodowe podejmie się ataku, zwolennicy mogą stawiać opór w ramach sił samoobrony demokratycznej konfederacji (takich jak Powszechne Jednostki Obrony - YPG).

Dopuszczalna jest możliwość stworzenia globalnego zgromadzenia konfederacyjnego, które mogłoby wysunąć platformę wolności obywatelskich, jako alternatywę wobec ONZ, którą postrzegają jako zdominowaną przez światowe mocarstwa organizację państw narodowych. Niemniej jednak, demokratyczny konfederalizm koncentruje się na poziomie lokalnym; organizacja światowego konfederalizmu nie jest wykluczona, lecz nie mieści się w głównym obszarze zainteresowań ideologii.

Demokratyczny konfederalizm albo demokratyczny konfederacjonizm – wolnościowo-socjalistyczny system polityczny, opracowany przez Abdullaha Öcalana w oparciu o idee Murraya Bookchina. Opisuje on go jako „otwarty na inne ugrupowania polityczne i frakcje” oraz jako „elastyczny, wielokulturowy, antymonopolistyczny i zorientowany na konsensus”.

Region autonomiczny jest rządzony przez koalicję partii, które opierają swoje dążenia polityczne w dużej mierze na ideologii wolnościowego socjalizmu Abdullaha Öcalana, co ma oznaczać osiągnięcie modelu ekonomicznego, który łączy spółdzielczość oraz prywatną inicjatywę.

Własność prywatna i przedsiębiorczość są chronione na zasadzie „własności przez użytkowanie”. Dr Dara Kurdaxi, regionalna urzędnicza, oświadczyła: „Metoda stosowana w Rożawie nie sprzeciwia się własności prywatnej, ale raczej ma na celu umożliwienie korzystania z tejże własności wszystkim ludziom mieszkającym w Rożawie”.

Ustanowiono komuny i spółdzielnie w celu zapewnienia podstawowych produktów. Spółdzielnie odpowiadają za dużą część produkcji rolnej (w tym produkcji pistacji i prażonych nasionach) oraz działają w budownictwie, fabrykach, produkcji energii, inwentarzu żywym oraz na publicznych rynkach. Istnieje przynajmniej kilkaset komun w miastach oraz wsiach regionu, które działają w systemie kolektywnego rolnictwa. Komuny te najczęściej składają się z ok. 20–35 osób. Według regionalnego „Ministerstwa Gospodarki” około trzy czwarte całej własności zostało objęte własnością wspólnoty, a jedna trzecia produkcji została przekazana do bezpośredniego zarządzania przez rady robotnicze.

Głównymi źródłami przychodów dla regionu autonomicznego są:

  • Dochód z nieruchomości publicznych, takich jak silosy zbożowe, jak również z ropy i gazu z regionu Cizîrê,

  • Dochód z podatków lokalnych i opłat celnych pobieranych na przejściach granicznych,

  • Dochód z usług publicznych,

  • Finanse wysłane przez emigrantów z Iraku oraz Turcji,

  • Darowizny lokalne.

W 2015 administracja regionu opublikowała informacje dotyczące finansów regionu, z których wynikało, że łączna kwota dochodów za rok 2014 dla autonomicznej administracji wynosiła ok. 3 mld funtów syryjskich (tj. 5,8 mln USD), z czego 50% wydano na „samoobronę i ochronę”, 18% dla Kantonu Cizîrê (obecnie Region Cizîrê), 8,5% dla Kantonu Kobanî (obeckie Region Eufratu), 8,5% dla Kantonu Afrîn (obecnie Region Afrîn), 15% dla "Komitetu Wewnętrznego", a wszelkie pozostałe pieniądze przeznaczono na rezerwy do wykorzystania w następnym roku.